Մասաչուսեթսի Բրիգամի և կանանց հիվանդանոցի գիտնականները պարզել են, որ մենիսկի պատռվածքներով և ծնկի օստեոարթրիտով հիվանդները, որոնք տնային վարժություններ էին կատարում, ցավի զգալի նվազում էին զգում՝ անկախ նրանից, թե վարժությունները ուղեկցվում էին կանոնավոր ֆիզիկական թերապիայի այցելություններով, թե ոչ։ Ուսումնասիրությունը հրապարակվել է New England Journal of Medicine (NEJM) ամսագրում։
Ուսումնասիրությանը մասնակցել է 879 մարդ, որոնց միջին տարիքը 59 տարեկան էր։ Մասնակիցները պատահականորեն բաժանվել են երեք խմբի՝ նրանք, ովքեր տնային վարժություններ էին կատարում միայն, նրանք, ովքեր դրանք համատեղում էին ստանդարտ ֆիզիկական թերապիայի սեանսների հետ, և նրանք, ովքեր դրանք համատեղում էին կեղծ ֆիզիկական թերապիայի հետ (պլացեբո)։
Տնային վարժությունների ծրագիրը ներառում էր շաբաթական չորս անգամ ստորին վերջույթների համար 25 րոպե տևողությամբ ձգման և ամրապնդման վարժություններ։ Մասնակիցներին տրամադրվել են ուսուցողական տեսանյութեր և գրքույկներ։ Ստանդարտ և կեղծ ֆիզիկական թերապիայի խմբերում հիվանդները նաև մասնագետի այցելություններ են ունեցել՝ առաջին ամսվա ընթացքում շաբաթը երկու անգամ, ապա՝ շաբաթը մեկ՝ երկրորդ ամսվա ընթացքում, և երրորդ ամսվա ընթացքում՝ յուրաքանչյուր երկրորդ շաբաթը մեկ։
«Միջին հաշվով, բոլոր խմբերի մասնակիցները նախնական փուլում հայտնել են չափավոր ուժեղ ցավի և զգալիորեն ավելի թույլ ցավի մասին երեք, վեց և 12 ամիս անց», - ասել է Բրիգամի կանանց հիվանդանոցի օրթոպեդիայի և արթրիտի կենտրոնի կլինիկական տնօրեն, պրոֆեսոր Ջեֆրի Կացը։
Ուսումնասիրության արդյունքները ցույց են տալիս, որ տնային վարժությունները կարող են լինել օստեոարթրիտի ցավը մեղմելու արդյունավետ և մատչելի ռազմավարություն, հատկապես, երբ դրանք համակցվում են մասնագիտացված աջակցության հետ։
