Յուտայի և Սթենֆորդի համալսարանների գիտնականները պարզել են, որ քայլելիս ոտքը մի փոքր դեպի ներս կամ դեպի դուրս շրջելը նվազեցնում է ծնկի հոդի ներքին մասի վրա ծանրաբեռնվածությունը և դանդաղեցնում է աճառի դեգեներացիան օստեոարթրիտի դեպքում: Արդյունքները հրապարակվել են The Lancet Rheumatology ամսագրում:
Հետազոտությանը մասնակցել են 68 տղամարդիկ և կանայք, ովքեր ունեին թեթևից մինչև միջին ծանրության ծնկի օստեոարթրիտ: Լաբորատորիայում գիտնականները վերլուծել են յուրաքանչյուր կամավորի քայլքի բնութագրերը: Համակարգչային մոդելավորման միջոցով հետազոտողները գնահատել են կամավորների հոդերի վրա քայլելու հետևանքով առաջացած ծանրաբեռնվածությունը չորս տարբերակով՝ բնական, ոտքը շրջված հինգ կամ տասը աստիճանով դեպի ներս կամ դեպի դուրս:
Մասնակիցների կեսը մարզվել է քայլելու անհատապես ընտրված ոտքի «նուրբ» թեքության անկյունով (վեց մարզում), մյուսները չեն ենթարկվել քայլքի շտկման: Մեթոդի արդյունավետությունը գնահատվել է հետազոտության սկզբում և մեկ տարի անց՝ ՄՌՏ-ի և ցավի հետազոտությունների միջոցով:
Պարզվել է, որ քայլվածքը փոխած հիվանդների մոտ ծնկի վրա ծանրաբեռնվածությունը նվազել է միջինը 4%-ով, մինչդեռ վերահսկիչ խմբում այն աճել է ավելի քան 3%-ով: ՄՌՏ սկանավորումը նաև ցույց տվեց, որ առաջին խմբի մասնակիցների մոտ ծնկի ներքին մասում աճառի դեգեներացիան ավելի դանդաղ էր։
Օստեոարթրիտը ամենից հաճախ ազդում է ծնկի ներքին կողմի վրա, և չափազանց ծանրաբեռնվածությունը արագացնում է դրա զարգացումը։ Ներկայումս բուժումը սովորաբար սահմանափակվում է ցավազրկողներով, ֆիզիկական թերապիայով և վիրաբուժական մեթոդներով։
Համահեղինակ Վալենտինա Մացոլիի խոսքով՝ նոր մեթոդը կարող է հետաձգել ծնկի փոխարինման վիրահատության անհրաժեշտությունը։ Սա հատկապես կարևոր է, քանի որ վաղ փոխարինումից հետո հաճախ անհրաժեշտ են լինում կրկնակի միջամտություններ։
Թարգմանությունը՝ Euromedia24.com-ի
