Էդգար Էլբակյանը գրում է. «ԴԱՇՆԱԿԻՑ ՈՒՆԵՆԱԼՈՒ ՄԱՍԻՆ• Դաշնակցակերտումը, նույն ինքը՝ դաշնակից ձեռք բերելը, ցանկացած պետության (հատկապես՝ փոքր) ռազմավարական մտքի խորության ցուցիչն է։ Եթե կարողանում ես հաջող դաշնակցակերտում իրականացնել, ուրեմն կենսունակ ես։ Մեծ առումով սա մարդու կենսաբանական բնույթի արտահայտումն է մեծ քաղաքականության մեջ։
Պատահական չէ, որ կենցաղային խոսքում ևս «էդի իսկի 1 հատ նորմալ ընկեր չունի»-ն սոցիալական պարսավանք է, իսկ «մեծ շրջապատի տեր մարդ»-ը՝ գովեստ։
• Պատմականորեն հայոց քաղաքական նախագծի հաջողությունը միշտ մեծապես պայմանավորվել է արդյունավետ դաշնակցակերտմամբ, իսկ ձախողումը՝ «սխալ շրջապատ ընկնելով»։ Դաշնակից կերտելու համար նախ հարկավոր է սեփական շահերը ճշգրիտ սահմանել, ապա՝ ցուցաբերել մարտավարական ճկունություն՝ առանց զոհաբերելու ռազմավարական առաջնահերթությունները։
• Մի անգամ հայոց ռազմաքաղաքական էլիտան այդպիսի ճկունություն ցուցաբերեց՝ Աբդուլ Համիդի ստեղծած «համիդիե» գնդերից մեկի սպային ընդունելով հայոց բանակի շարքեր, և չսխալվեց։ Նաև այդ քայլի շնորհիվ երկարաժամկետ հեռանկարում հայությունը ձեռք բերեց ռազմավարական դաշնակից։ Փորձե՛ք գուշակել, որ հերոսի մասին է խոսքը, որի պատվին նաև արձաններ են կանգնեցված Հայաստանում»։
Պատահական չէ, որ կենցաղային խոսքում ևս «էդի իսկի 1 հատ նորմալ ընկեր չունի»-ն սոցիալական պարսավանք է, իսկ «մեծ շրջապատի տեր մարդ»-ը՝ գովեստ։
• Պատմականորեն հայոց քաղաքական նախագծի հաջողությունը միշտ մեծապես պայմանավորվել է արդյունավետ դաշնակցակերտմամբ, իսկ ձախողումը՝ «սխալ շրջապատ ընկնելով»։ Դաշնակից կերտելու համար նախ հարկավոր է սեփական շահերը ճշգրիտ սահմանել, ապա՝ ցուցաբերել մարտավարական ճկունություն՝ առանց զոհաբերելու ռազմավարական առաջնահերթությունները։
• Մի անգամ հայոց ռազմաքաղաքական էլիտան այդպիսի ճկունություն ցուցաբերեց՝ Աբդուլ Համիդի ստեղծած «համիդիե» գնդերից մեկի սպային ընդունելով հայոց բանակի շարքեր, և չսխալվեց։ Նաև այդ քայլի շնորհիվ երկարաժամկետ հեռանկարում հայությունը ձեռք բերեց ռազմավարական դաշնակից։ Փորձե՛ք գուշակել, որ հերոսի մասին է խոսքը, որի պատվին նաև արձաններ են կանգնեցված Հայաստանում»։
