Սպարապետ Վազգեն Սարգսյանի եղբոր դուստրը՝ Ծովինար Սարգսյանը գրում է. Շատ փոքր էի, երբ հասկացա, որ հոպարս ոչ թե պարզապես հեռու տեղում է ու մի օր անպայման վերադառնալու է, այլ հեռու է… ու այլևս չի գալու։ Այդ ժամանակ առաջին անգամ հասկացա՝ ինչ է մահը․ հարազատի «հեռու տեղ» գնալն ու չվերադառնալը։ Այդ օրվանից սկսվեցին վախերս, որ մի օր կհեռանան նաև այն մարդիկ, ովքեր այսօր կողքիս են։
Հիշում եմ՝ արթնանում էի ու լաց լինում՝ «եթե տատին մահանա, ես ում հետ եմ լոտո խաղալու»։ Հիմա հասկանում եմ՝ «լոտոն» պարզապես պատրվակ էր։ Իրականում ես վախենում էի, որ տատիս էլ մի օր կգնա այդ «հեռու տեղը»… ու չի վերադառնա։ 2018 թվականի մայիսի 19-ին մահացավ տատիս։
Երբ մեծերն են մահանում, սովորաբար ասում են՝ «դե մեծ էր, կյանքն ապրել էր, գնաց հասավ տղուն»։ Ու քո մի մասը հասկանում է, որ գուցե ճիշտ են ասում, բայց մյուս մասը ցավից կտոր-կտոր է լինում։ Ուզում ես գոռալ՝ «իմ ամենամեծ վախը կատարվեց»։ Այդ օրը ես կորցրի կյանքիս ամենակարևոր մարդկանցից երկուսին՝ տատիս… ու հոպարիս՝ նորից։
Հոպարիս սպանությունից հետո տատին այլևս գունավոր հագուստ չէր հագնում։ Ասես իր կյանքի բոլոր գույներն էլ հոպարիս հետ գնացել էին հեռու ինչ-որ տեղ։ «Մոտիկներում» լացն էր դարձել տատիս ուղեկիցը, իսկ իմ անմեղ աչքերն ու սիրտը մտածում էին՝ հոպարի փոխարեն սիրելով, ամեն ինչ իր տեղը կընկնի… բայց չընկավ։
Մի օր ուղղակի տատիս էլ գնաց այդ «հեռու տեղը»...անվերադարձ։ Տատիս, հուսով եմ «հեռուներում» որդուդ հետ ես՝ չոր աչքերով ու գունավոր հագուստով, ու գիտես՝ կարոտն իմ կյանքում անուն ունի, քո անունը... Ծովինար Սարգսյանի ֆեյսբուքյան էջից
