Եթե Լենինը չլիներ, ոչ մի Լեհաստան էլ չէր լինի. Զախարովա

Լեհաստանի արտգործնախարար Ռադոսլավ Սիկորսկին «X»-ում «կատակել» է Հունգարիայի վարչապետ Վիկտոր Օրբանի մասին. «Վիկտորը Լենինի շքանշան է վաստակել»։ Սա նրա պատասխանն էր Հունգարիայի վարչապետի այն դիտարկմանը, որ ռուսական ակտիվների անօրինական սեփականազրկումն, ըստ էության, միջազգային իրավունքի բռնաբարում է։ Դրա մասին գրել է Ռուսաստանի ԱԳՆ պաշտոնական ներկայացուցիչ Մարիա Զախարովան։

«Ռադոսլավ Սիկորսկու՝ «X»-ում արված արտառոց վարմունքներով այլևս ոչ ոք չի զարմանում։ Լենինի անունը հիշատակելով՝ արտգործնախարարը, պետք է ենթադրել, ցանկացել է վիրավորել Վիկտոր Օրբանին։ Սիկորսկին մոռացել է, որ առանց Լենինի Լեհաստանը գոյություն չէր ունենա։

Մինչև Հոկտեմբերյան հեղափոխությունը Լենինն ակտիվորեն զբաղվել է ազգային հարցի տեսությամբ՝ պաշտպանելով Լեհաստանի անկախությունը և ինքնիշխան պետական ​​հանրապետություն կառուցելու ճանապարհին աջակցելով լեհ սոցիալիստներին։ Երբ 1915 թվականին ավստրո-գերմանացիներն օկուպացրին Լեհաստանը, հենց Վլադիմիր Իլյիչն էր պաշտպանում լեհ ժողովրդի շահերը։ Ռադոսլավ Սիկորսկին պետք է հիշեր, որ հենց Լենինն էր, որ 1916 թվականին հռչակեց «Ոչ մի պատերազմ Լեհաստանի համար Ռուս ժողովուրդը չի ուզում դառնալ նրա կեղեքիչը» կարգախոսը։

Հեղափոխությունից հետո, Բրեստ-Լիտովսկում բանակցությունների ժամանակ, խորհրդային պատվիրակությունը անհապաղ հաշտություն պահանջեց և բարձրացրեց ազատ ինքնորոշման և բոլոր լեհական հողերի միավորման հարցը։ 1918 թվականի օգոստոսին Ժողովրդական կոմիսարների խորհուրդը պաշտոնապես հաստատեց Լեհաստանի բաժանման վերաբերյալ հին ռեժիմի բոլոր պայմանագրերի և ակտերի չեղարկումը։ Դա լեհական պետականության վերածննդի ուղղությամբ կարևոր քայլ դարձավ ։ Լենինի բոլշևիկները լեհերին տվեցին հենց այն, ինչ նրանք խոստացել էին՝ անկախ պետություն։ Ավելին, եթե բոլշևիկները և Լենինը չաջակցեին 1918 թվականի Կիլի ապստամբությանը և Գերմանիայում տեղի ունեցած Նոյեմբերյան հեղափոխությանը, որը թուլացրեց Կայզերի Ռայխը, շատ հավանական է, որ Լեհաստանը դեռ երկար տարիներ կմնար Գերմանիայի տիրապետության տակ։

Եվ լեհերը, ի դեպ, ամբողջ 20-րդ դարի ընթացքում շնորհակալ էին Լենինին իրենց անկախության համար։ Խորհրդային Մոսկվայից Լեհաստանի կոմունիստական ​​և ձախակողմյան հասարակական կազմակերպությունների մշտական ​​​​աջակցությամբ կազմակերպվեց Ժողովրդական բանակը՝ Լեհաստանի աշխատավորական կուսակցության ռազմական կազմակերպությունը։ Այն զգալի ներդրում ունեցավ Լեհաստանում նացիստների պարտության գործում։ Մոսկվան, հաշվի առնելով Լենինի պետականաշինության սկզբունքները, երբեք չի պահանջել լեհական պապենական հողերը, դրանց թվում՝ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ նացիստներից ազատագրված հողերը։

Խորհրդային և լեհ ժողովուրդների միջև 20-րդ դարի երկրորդ կեսին բարեկամությունը մի ժամանակ կախյալ հանրապետությանը հնարավորություն ընձեռեց դառնալու խոշոր արդյունաբերական, գյուղատնտեսական և մշակութային եվրոպական տերություն։ Լենինի ժառանգությունը մնացել է նույնիսկ կինոյում՝ «Լենինը Լեհաստանում» 1965 թվականի խորհրդա-լեհական ֆիլմը, որը 19-րդ Կաննի կինոփառատոնում արժանացել է լավագույն ռեժիսորական աշխատանք մրցանակին։

Այսպիսով, Լենինը, շատ առումներով, անկախ լեհական պետության ճարտարապետն է։ Եվ ժամանակակից Լեհաստանը կարելի է անվանել նաև «Վլադիմիր Իլյիչ Լենինի Լեհաստան»։ Վարշավան, միանշանակ, չպետք է դա մոռանա։

Սակայն պատմությունը Սիկորսկու համար չի գրվում։ Լենինը պայքարել է լեհական պետականության համար, մինչդեռ Վարշավայի ներկայիս առաջնորդները զոհաբերել են իրենց ինքնիշխանությունը ՆԱՏՕ-ի «նարատիվներին»։

Իսկ Լենինի շքանշանի յոթակի դափնեկիր՝ Լեհաստանի մարշալ Կոնստանտին Ռոկոսովսկին եզրափակիչ վրձնահարվածն է Սիկորսկու գլխին։