ՀՀ ՊԵԿ նախկին նախագահ Դավիթ Անանյանը գրում է․«ՀԵՆԱՍՅՈՒՆ 8. Հայաստանի իրական ռեսուրսը ընդերքում չէ, այն մեր մտքերում է
Փոքր տնտեսություն ունեցող երկիրը չի կարող մրցել ո՛չ շուկայի ծավալով, ո՛չ բնական ռեսուրսներով։ Հայաստանի իրական մրցակցային առավելությունը մարդկային կապիտալն է՝ կրթությունը, ինժեներական հմտությունները, գիտական միտքն ու ստեղծարարությունը։
Ուստի գիտությունը և նորարարությունը մեզ համար ճոխություն չեն։ Դրանք ազգային անվտանգության և տնտեսական ինքնիշխանության հիմք են։
Կենտրոնացում՝ համեմատական առավելությունների վրաՀայաստանը պետք է զարգացնի այն գիտական ուղղությունները, որտեղ կարող է մրցունակ լինել․նյութագիտություն և ճշգրիտ ինժեներիա, միկրոէլեկտրոնիկա և ներստեղծված համակարգեր, կենսատեխնոլոգիա և դեղագործություն, ագրոգիտություն և էներգետիկ նորարարություններ, ռազմարդյունաբերական տեխնոլոգիաներ և տիեզերական հետազոտություններ։
Գիտությունը պետք է կապվի արտադրության և արդյունաբերական գոտիների հետ, այլ ոչ թե մնա ինքնանպատակ։Տեխնոլոգիական փոխանցում՝ ոչ թե գաղափարների պահեստավորումՄեր երկրին անհրաժեշտ են կիրառական հետազոտությունների համակարգում, ինկուբատորներ և աքսելերատորներ, փոքր սերիական արտադրության փորձարարական հարթակներ, չափագիտության և սերտիֆիկացման կենտրոններ։
Սա թույլ է տալիս գիտական մշակումները արագ վերածել տեխնոլոգիայի և արտադրանքի։Գիտություն և պաշտպանություն՝ մեկ ռազմավարությունՌազմարդյունաբերական տեխնոլոգիաները ստեղծում են ներքին պահանջարկ գիտության համար, ամրապնդում են ինժեներական բազան և բացում են արտահանման նոր ուղղություններ։Ֆինանսավորումը պետք է լինի անհամեմատ մեծ ծավալներով, մրցակցային և արդյունքահեն՝ գնահատելով կիրառական արժեքը, ոչ միայն հրապարակումները։
Մարդկային կապիտալ՝ շարունակական զարգացումՏնտեսության վերափոխումը հնարավոր չէ առանց STEM կրթության խորացման, ինժեներական ուսուցման ընդլայնման, ուսուցիչների և դասախոսների վերապատրաստման, իննչպես նաև առանց նոր հմտությունների, ներառյալ՝ տվյալագիտություն, ԱԲ, կիբերանվտանգություն, ռոբոտոտեխնիկա։Կրթությունը պետք է դառնա շարունակական գործընթաց, ոչ թե սոսկ կյանքի մի փուլ։Սփյուռքի գիտական ներուժը՝ համակարգային ռեսուրսՍփյուռքի գիտնականներն ու ինժեներները պետք է ներգրավվեն ոչ թե հատվածային կամ պատահական, այլ պլանավորված և համատեղ ծրագրերով, համաֆինանսավորմամբ, ինչպես նաև արդյունքակենտրոն համագործակցությամբ։
Միաժամանակ պետությունը պարտավոր է կանխել մասնագետների արտահոսքը՝ առաջարկելով գիտական առաջին աշխատատեղեր և տեխնոլոգիական կարիերայի ուղի Հայաստանում։«Միասնության Թևեր»-ի ութերորդ ՀԵՆԱՍՅՈՒՆԸ սա է։ Հայաստանի ապագան կառուցվում է ոչ թե հումքի, այլ գիտելիքի, ինժեներիայի և նորարարության վրա։ Մրցակցությունը սկսվում է մտքից»։
