Իրանագետ Վարդան Ոսկանյանը գրում է․
«Զարմանալիորեն մեզանում դեռ կենսունակ է այն պատրանքը, որ եթե ժամանակին հինգ կամ յոթ շրջանները հանձնվեին, ապա ամեն ինչ լավ կլիներ, և Բաքվի բարբարոսական վարչախումբը կհաշտվեր նախկին ԼՂԻՄ-ի տարածքով Արցախի կորստյան հետ։
Մենք ցավալիորեն չեն ըմբռնում, որը այդ վարչախմբին և նրա թուրքական օպերատորին հետաքրքրքրում է լայն իմաստով Հայաստանի՝ որպես աշխարհաքաղաքական, ռազմական և տնտեսական գործոն, ոչնչացման խնդիրը, իսկ Նախիջևանը, Արցախը, իսկ այժմ արդեն Սյունիքը (այսպես կոչված, «Թուրանական միջանցքը») այդ ծրագրի միայն փուլեր են, այլ ոչ թե վերջնանպատակներ։
Ասվածի ամենապարզ ապացույցներից մեկը Բաքվի բարբարոսական վարչախմբի՝ Հայաստանի նկատմամբ գրեթե ամեն օր առաջ քաշվող նկրտումներն են նույնիսկ Արցախի ամբողջական բռնազավթումից հետո։
Մեր հիմնական և կոպտագույն սխալն այն է, որ թվում է, թե ակնհայտորեն աչքի զարնող այս հանգամանքն այդպես էլ չնկատելու ենք տալիս և չենք ցանկանում ըմբռնել, քանի որ պատրանքներին տրվելն ավելի գայթակղիչ է»։
