Նազենի Հովհաննիսյանը կիսվել է Երևանի մասին իր մտորումներով՝ մեջբերում կատարելով Կոբո Աբեի՝ «Կինը ավազուտներում» գրքից․ «Մարդը սովորում է սիրել նույնիսկ իր փոսը, եթե երկար ժամանակ ապրում է այնտեղ». Կոբո Աբե( Կինը ավազուտներում)։
Դերասանուհին, մասնավորապես, գրել է․
Երևանը չես համեմատի ուրիշ քաղաքի հետ, միայն իր՝ ամեն օրվա հետ:
Խորհրդանշական է ու շատ ցավոտ, որ իր՝ դարերից եկած Բացառիկ պատմությամբ, ու 68-թ- ից հատուկ ու սիրով ձևավորված Էրեբունի- Երևանի այսօրվա տոնին, այն «ԱՅՐՎՈւՄ Է», ծխում է ու աղբոտ է:
Աղբանոցը վառվում ու իր թունավոր գարշահոտը տարածում է Երևանի, մարդկանց, մնացած հատուկենտ սրտացավ հայերի ու խղճով ու անխիղճ հոգիների վրա....խորհրդանշական է, որ աղբն այրվում է, որովհետև մենք ենք թույլ տվել, որ «աղբը» պատի քաղաքը, մեր Երկիրը, ու որ ծուխը բթացնի ու թունավորի մեզ, որ իրարից դուռ ու լուսամուտ փակենք՝ միայն թե էդ գարշահոտը չլցվի մեր տուն:
Ու իբր դեռ ԱՊՐՈւՄ ԵՆՔ ենք մեր քաղաքում, իրականում՝ ամեն օրվա մահվան պայքարի մեջ....
ու չէ, ծխի դեմ չի աշխատում էդ փակ դուռն ու լուսամուտը, ԻՐԱՐԻՑ ենք փակվում, որ չտեսնենք, չլսենք, ցավ չզգանք՝ ավել անգամ...., որ մեզ համոզենք իբր բան չի եղել...
բայց եղել է չէ՞,լինում է, ամեն օր է լինում ու արդեն 8 տարի Երևանը գոռում է. մեկ ԻԲՐ հաղթանակած, մեկ խառը երաժշտությունից՝ տոնական շպարով քսմսված, մեկ գիշերային հրավառություններից՝ Երևանից դուրս ապրողների Երևանյան հարսանիքներին, մեկ խառը ֆորումներով ու մրցանակաբաշություններով, մեկ աներթևեկելի փողոցներով ու իրար ատող բնակչությամբ, մի նկարած պատի համար կռիվ տվող, բայց մի ամբողջ Երկիր- Հայրենիքը հանգիստ հանձնող մեծամասնությամբ.անհամբեր, ըմբոստ, անպատվաբեր, բայց հպարտ, խրոխտ ու չգիտես էլ ինչ...
Երևանը՝ երբեմնի սիրո քաղաքը, այդքան վարդագույն, մարդասեր ու գեղեցիկ, հետևողականորեն դարձրին գորշ ու դժգույն, անհրապույր՝ ապրողի, անօդ՝ շնչողի, ու անարգել՝ Ծառ կտրող, քաղաքի օդը թունավորող, ու մարդկանց կյանքը դժոխքի վերածած ներսի ու դրսի թշնամու համար.... Ծառերը հատողները սկզբում մեզ հատեցին՝ արմատից, կրակի տվեցին մեր Տները, հետո՝ աղբատարածականություն դարձրին ամեն օրն ու վերջում ծխահարեցին իրենց ծափ տվողներին էլ, իրենց դեմ դուռ փակողներին էլ, մարդուն սպանածներին ու մարդուն պահածներին էլ:
Վառվող ֆեստիվալների ու մոխրացած ճակատագրերի քաղաք դարձրին(
Սիրտս նեղ է, էս լեն աշխարհում իմ քաղաքի պեսը՝ չկար, չկա իմ քաղաքից, բայց չկա և իմ քաղաքը....որքան էլ փնտրեմ ապարդյուն կամ ուր էլ գնամ...
.... չեմ գտնում իմ քաղաքն իր մեջ անգամ... ու մարդիկ էլ ԷԼ չկան ...
վարձով կարճ մնացողների, ճար չունեցողների ու հատուկենտ, խենթ նվիրյալների մի փակ շրջան:
Երբ Գրիգոր Հասրաթյանը 1968 թվականին (Երևանի հիմնադրման 2750-ամյակի համար հատուկ) առաջակեց ստեղծել Երեբունի- Երևան երգը ( Կոմպոզիտոր Էդգար Հովհաննիսյան, խոսքերը՝ բանաստեղծ Պարույր Սևակի), երևի երբեք մտքով էլ չէր անցկացնի, թե 57 տարի անց ինչ դժվար կլինի երգելը... «քո Մասիս հորով, քո Արաքս մորով , մեծանաս ԲԱՐՈՎ, Երևան՜՜՜՜՜» , որովհետև Քաղաքը կորցրել է Տոնը, հիվանդ թոքերով է ու դառնացած՝ չնայած փայլող արհեստական լույսերին..
Վերջում.
ես գիտեմ մի բան միայն. Քաղաքը չի պատկանում միայն ներկային — այն թռիչք է հավերժության մեջ,
Որտեղ թափթփուկները հետք չեն ունենում... ինչպես վառվող աղբի ծուխը, երբ վարար ու արդար անձրև է գալիս։
