Եթե արագացնեք ձայնային ձայնագրությունը, տրամաբանական է թվում, որ ուղեղը նույնպես կսկսի ավելի արագ աշխատել: Սակայն Ռոչեսթերի և Կոլումբիայի համալսարանների գիտնականների կողմից անցկացված նոր ուսումնասիրությունը ցույց է տվել հակառակը. լսողական կեղևը մշակում է խոսքը որոշակի ժամանակային պատուհանի սահմաններում՝ անկախ դրա արագությունից: Ուսումնասիրությունը հրապարակվել է Nature Neuroscience ամսագրում:
Հեղինակները աշխատել են այն հիվանդների հետ, որոնց ժամանակավորապես տեղադրվել էին էլեկտրոդներ՝ էպիլեպսիան վերահսկելու համար: Մասնակիցներին նույն աուդիոգրքի հատվածը լսվել է ինչպես նորմալ, այնպես էլ դանդաղ արագությամբ: Ակնկալվում էր, որ նեյրոնները կփոխեն տեղեկատվության «ինտեգրման պատուհանը», բայց այն մնացել է նույնը՝ մոտավորապես 100 միլիվայրկյան:
«Երբ դուք դանդաղեցնում եք բառը, լսողական կեղևը չի ընդլայնում իր վերլուծության ժամանակը: Այն շարունակում է մշակել ազդանշանը որոշակի արագությամբ, և ուղեղի ավելի բարձր շրջանները մեկնաբանում են ստացված հոսքը՝ բառերն ու արտահայտությունները հասկանալու համար», - բացատրեց ուսումնասիրության հեղինակներից մեկը՝ Սեմ Նորման-Հեյնիերը:
Կոլումբիայի համալսարանի համահեղինակ Նիմա Մեսգարանիի խոսքով՝ այս հայտնագործությունը մարտահրավեր է նետում այն ավանդական պատկերացմանը, որ ուղեղը հարմարվում է խոսքի կառուցվածքին՝ վանկերին և բառերին: Իրականում, այն օգտագործում է իր սեփական «ներքին մետրոնոմը»։
Գիտնականները հույս ունեն, որ այս մեխանիզմի հասկացողությունը կօգնի ավելի ճշգրիտ մոդելավորել խոսքի մշակումը և ավելի լավ բացատրել, թե ինչու են որոշ մարդիկ ունենում լսողական և լեզվական մշակման խանգարումներ։
Թարգմանությունը՝ Euromedia24.com-ի
