Գիտնականների միջազգային խումբը պարզել է, որ միայնությունը ազդում է ոչ միայն տրամադրության, այլև անհատականության, ուղեղի գործառույթի, իմունային համակարգի և նույնիսկ երազների վրա: Աշխատանքը հրապարակվել է Nature Human Behaviour (NHB) ամսագրում:
Մենակությունն ավելի ու ավելի հաճախ անվանում են ոչ միայն տհաճ զգացողություն, այլև գործոն, որը կարող է փոխել մարդուն ներսից: Նոր հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ երկարատև սոցիալական մեկուսացումը ազդում է ոչ միայն տրամադրության, այլև անհատականության գծերի, ֆիզիոլոգիայի և նույնիսկ այն բանի վրա, թե ինչպես է ուղեղը մշակում սոցիալական տեղեկատվությունը:
ԱՄՆ-ում տարեց մարդկանց լայնածավալ հարցումները ցույց են տվել, որ նրանք, ովքեր անընդհատ միայնակ են զգում, ժամանակի ընթացքում դառնում են ավելի քիչ շփվող, պակաս կարգապահ և ավելի անհանգիստ: Գիտնականները նշում են, որ փոփոխությունները ազդում են բնավորության հիմնական գծերի, և ոչ միայն ներկայիս տրամադրության վրա:
Այլ ուսումնասիրություններ միայնությունը կապում են հուզական անկայունության և բացասական ինքնագնահատականի հետ. նման մարդիկ ավելի հակված են իրենց ընկալել որպես սիրելիների բեռ: Ֆիզիոլոգիական մակարդակում միայնությունը ուղեկցվում է իմունային պատասխաններին և բորբոքային գործընթացներին մասնակցող սպիտակուցների մակարդակի փոփոխություններով: Սա կարող է մեծացնել սրտանոթային հիվանդությունների և շաքարախտի առաջացման ռիսկը:
Միայնության ազդեցությունը զգացվում է նույնիսկ քնի մեջ. ամերիկացի հոգեբանների կարծիքով, միայնակ մարդիկ ավելի հակված են մղձավանջներ տեսնելուն, և նրանց հանգիստը պակաս վերականգնողական է: Նեյրոպատկերման ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ նման մարդկանց ուղեղը տարբեր կերպ է արձագանքում ծանոթ մարդկանց և նույնիսկ հորինված կերպարներին: Որոշ դեպքերում իրական և «կեղծ-սոցիալական» կապերի միջև սահմանը մշուշոտ է, և ուղեղը գրեթե նույնականորեն է մշակում ընկերներին և հեռուստատեսային հերոսներին:
Դեռահասները հատկապես խոցելի են. Միացյալ Նահանգներում ավելի քան 11,000 մարդկանց երկարատև դիտարկումների արդյունքները ցույց են տվել, որ 15 տարեկանում միայնությունը զգալիորեն մեծացնում է դեպրեսիայի և հետտրավմատիկ սթրեսային խանգարման ռիսկը մեծահասակության շրջանում:
Գիտնականները նշում են, որ միայնությունը չի կարող դիտվել որպես պարզապես ընկերակցության պակաս: Դա բարդ և բազմամակարդակ փորձառություն է, որը աստիճանաբար փոխում է մարդու զգացողությունները, մտածելակերպը և աշխարհի հետ փոխազդեցությունը:
Թարգմանությունը՝ Euromedia24.com-ի
