Կրթական հավելվածների և ինտերակտիվ խաղերի ժողովրդականությանը չնայած, նախադպրոցականներին կարդալ սովորեցնելն առավել արդյունավետ է, երբ այն սկսվում է պարզ, իրական կյանքի գործողություններից: Այս եզրակացությանն են հանգել Միչիգանի պետական համալսարանի հետազոտողները: Աշխատանքը հրապարակվել է «Ընթերցանության հետազոտությունների հանդեսում» (JRR) ամսագրում:
Հետազոտողները ուսումնասիրել են, թե ինչպես են տարբեր տնային գործողությունները ազդում 3-ից 6 տարեկան ավելի քան հազար երեխաների վաղ գրագիտության զարգացման վրա, այդ թվում՝ խոսքի և լեզվի խանգարումներ ունեցող ավելի քան 200 երեխաների մոտ: Դիտարկվել են երեք տեսակի գործունեություններ՝ կենդանի գործունեություն (տառեր գրելը, ցուցանակների վրա գրություններ փնտրելը, հնչյունների պրակտիկան), գրքերի համատեղ ընթերցանությունը և գրագիտության խաղերը՝ թե՛ թվային, թե՛ սեղանի վրա:
Արդյունքները ցույց տվեցին, որ հենց կենդանի գործունեություններն են ապահովել ամենամեծ առաջընթացը բոլոր երեխաների համար: Նրանք, ովքեր ավելի շատ ժամանակ են ծախսել խաղեր խաղալու վրա, ընդհակառակը, ավելի վատ արդյունքներ են ցույց տվել տառերի իմացության, հնչյունների և հնչյունաբանական իրազեկության թեստերում: Համատեղ ընթերցանությունը դրական ազդեցություն է ունեցել միայն խոսքի խանգարումներ չունեցող երեխաների վրա:
«Մեր ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ ուսուցման թե՛ բովանդակությունը, թե՛ ձևը կարևոր են։ Տպագիր տեքստի հետ անմիջական փոխազդեցությունը և ծնողների ներգրավվածությունը ամենաօգտակարն էին։ Խաղերը և թվային մեդիան չեն կարող փոխարինել մեծահասակների դերը այս հմտությունների տիրապետման գործում», - ասաց առաջատար հեղինակ Լորի Սկիբբեն։
Հետազոտողները ընդգծում են, որ վաղ գրագիտության զարգացումը չի պահանջում թանկարժեք ծրագրեր կամ սարքեր. բավարար են ամենօրյա գործողությունները՝ տառեր փնտրել ցուցանակների վրա, միասին գրել բառեր, քննարկել հնչյունները և հարցեր տալ կարդալիս։
Թարգմանությունը՝ Euromedia24.com-ի
