Քաղաքական գիտությունների դոկտոր, պատմաբան Արմեն Այվազյանի գրում է․
Ամենակարևոր հարցն այն չէ, թե ԱԺ այսօրվա տուրուդմփոցում ով ում ինչպես հարվածեց, այլ այն, թե ինչպես է «ընդդիմությունը» պատրաստվում շարունակել իր խիստ կառուցողական և անասելի արդյունավետ աշխատանքը ՔՊ մեծամասնության հետ։
Ցավն այն է, որ, ամենայն հավանականությամբ, շուտով կրկին կանցնեն խորհրդարանական բնականոն առօրյային՝ այդպիսով շղարշելով Հայաստանում ժողովրդավարական գործընթացների փաստացի բացակայությունը։ Ի վերջո, կիսաբռնապետական վարչակարգերի համար ընդդիմության խորհրդարանական ներկայությունը հաճախ ոչ թե իրական հակակշիռ է իշխանությանը, այլ քաղաքական համակարգի «նորմալության» արտաքին ցուցանակ։
Եվ երբ այդ ցուցանակի տակ ընդդիմադիրների հիմնական զբաղմունքը դառնում է իշխանության հետ անվերջ «ընթացակարգային» համակեցությունը՝ ընդհուպ մինչև պարբերական բռնցքամարտը, իշխանությունը նրանցից միայն շնորհակալ կարող է լինել։ Չէ՞ որ այդպես ժողովրդավարության ներկայացումը շարունակվում է։Այս ամենն արդեն շատ քիչ կապ ունի Հայաստանի ներքին ու արտաքին իրական զարգացումների, ծանրագույն մարտահրավերների և մահացու սպառնալիքների հետ։
