2-րդ տիպի շաքարախտով (T2D) տառապող մարդիկ զգալիորեն ավելի բարձր ռիսկի են ենթարկվում սեպսիսի՝ վարակի նկատմամբ ծանր, պոտենցիալ մահացու արձագանքի զարգացման: Սա պարզվել է Վիեննայում Շաքարախտի ուսումնասիրության եվրոպական ասոցիացիայի (EASD) տարեկան հանդիպման ժամանակ ներկայացված ուսումնասիրության մեջ։
Ավելի քան 7000 կամավորների տվյալների վերլուծությունը ցույց է տվել, որ 10 տարվա հետազոտության ընթացքում սեպսիս զարգացել է շաքարախտով մասնակիցների 11.8%-ի մոտ, համեմատած նրանց հասակակիցների 5.0%-ի հետ, ովքեր այդ հիվանդությունը չունեն: Նույնիսկ տարիքը, սեռը և այլ ռիսկի գործոնները հաշվի առնելուց հետո շաքարախտը կապված էր սեպսիսի զարգացման հավանականության կրկնակի աճի հետ։
Հատկապես խոցելի էին 60 տարեկանից փոքր տղամարդիկ: 2-րդ տիպի շաքարախտով 41-50 տարեկան մարդիկ 14.5 անգամ ավելի բարձր ռիսկ ունեին սեպսիսի, քան իրենց հասակակիցները, որոնք շաքարախտ չունեին: Բարձր ռիսկի խմբում էին նաև ծխողները, շաքարախտի բարդություններ ունեցող հիվանդները, արյան մեջ շաքարի բարձր մակարդակ ունեցող մասնակիցները և սրտանոթային կամ նյարդային համակարգի խանգարումներ ունեցողները։
Շաքարախտով տառապող բնիկ ավստրալացիները սեպսիսի եռակի ավելի բարձր ռիսկ ունեին, և ծխելը այն մեծացնում էր 83%-ով։
Հետազոտողները նշում են, որ գլյուկոզի բարձր մակարդակը բացասաբար է անդրադառնում օրգանիզմի իմունային պաշտպանության վրա և նպաստում է վարակների, օրինակ՝ միզուղիների վարակների, մաշկի վարակների կամ թոքաբորբի զարգացմանը, որոնք կարող են զարգանալ մինչև սեպսիս: Շաքարային դիաբետը նաև կապված է անոթային և նյարդային համակարգի պաթոլոգիաների հետ, ինչը հետագայում մեծացնում է ծանր բարդությունների առաջացման ռիսկը:
Թարգմանությունը՝ Euromedia24.com-ի
