Կանոնավոր ֆիզիկական ակտիվությունը կարող է դանդաղեցնել մարմնի կենսաբանական ծերացումը և նույնիսկ մասամբ «հետ տանել» այն։ Այս եզրակացությանն են հանգել Ճապոնիայի Տոհոկու համալսարանի Տակուջի Կավամուրայի գլխավորությամբ հետազոտողները։ Աշխատանքը հրապարակվել է Aging-US ամսագրում։
Խոսքը էպիգենետիկ ծերացման մասին է՝ ԴՆԹ մոլեկուլների փոփոխությունների մասին, որոնք արտացոլում են, թե որքան արագ են մաշվում բջիջներն ու հյուսվածքները։ Այն չափվում է այսպես կոչված էպիգենետիկ ժամացույցի միջոցով, որը վերլուծում է ԴՆԹ մեթիլացման մակարդակը։ Ի տարբերություն ժամանակագրական տարիքի, այս ցուցանիշը տալիս է մարմնի վիճակի ավելի ճշգրիտ գնահատական և ուղղակիորեն կախված է կենսակերպից։
Գիտնականները վերլուծել են մարդկանց և կենդանիների վրա կատարված ուսումնասիրությունների տվյալները և պարզել, որ կառուցվածքային ֆիզիկական ակտիվությունը՝ հստակ պլանով, կրկնվող և որոշակի նպատակներին ուղղված մարզումները, տալիս են ամենամեծ ազդեցությունը։ Դիմացկունության և սրտի աշխատանքի բարձր մակարդակը հատկապես օգտակար է «մոլեկուլային երիտասարդության» համար։
Օրինակ՝ ուժային մարզումների ծրագրեր անցած մկների մոտ մկանային հյուսվածքի տարիքային փոփոխությունները նվազել են։ Մարդկանց մոտ ութշաբաթյա աերոբիկ և ուժային մարզումների ծրագիրը երկու տարով կրճատել է կենսաբանական տարիքը։
Ֆիզիկական վարժությունների ազդեցությունը տարածվում է ոչ միայն մկանների վրա։ Նոր տվյալները ցույց են տալիս, որ ֆիզիկական ակտիվությունը դանդաղեցնում է սրտի, լյարդի, ճարպային հյուսվածքի և նույնիսկ աղիների էպիգենետիկ ծերացումը: Ավելին, օլիմպիական մարզիկների մոտ մոլեկուլային ծերացումը ավելի դանդաղ է, քան սովորական մարդկանց մոտ, ինչը ենթադրում է հնարավոր երկարաժամկետ պաշտպանիչ մեխանիզմներ։
Ուսումնասիրության հեղինակները ընդգծում են, որ անհրաժեշտ են հետագա հետազոտություններ՝ հասկանալու համար, թե ինչու են որոշ մարդիկ ավելի շատ արձագանքում վարժություններին, քան մյուսները, և որ տեսակի գործունեությունն է լավագույնս աշխատում տարբեր օրգանների համար: Անհատականացված ծրագրերը կարող են լինել առավելագույն ազդեցության բանալին:
Թարգմանությունը՝ Euromedia24.com-ի
