«Քաղաքացիական պայմանագիր» խմբակցության պատգամավոր Լիլիթ Ստեփանյանը գրում է
«Մի անեկդոտ կա. ասում են` մի մարդ ոսկե ձկնիկ է բռնում։ Ձուկն ասում է` կկատարեմ քո երեք երազանքները։ Ձկնորսն անմիջապես վրա է բերում` ուզում եմ Սաշիկի, Սամոյի ու Ծառուկյանի պես հարուստ լինեմ։ Ձկնիկը մի րոպե մտածում ու պատասխանում է ` ախպեր, չեմ կարող, իրենք մեր հովանավորներն են ։
Երկու օր է մամուլը պայթում է, թե Արարատ֊ ցեմենտի գործը կանգնած է, բա ոնց կլինի, բա ոնց անենք, բա ցեմենտը, բա աշխատողները, բա նրանց ընտանիքները, բա էրեխեքը, բա էսպես, բա էնպես , էս իշխանությունը փակեց գործարանը, ֆլան֊ֆստան։
Միսյն այսօր 6֊7 հարցազրույց եմ նայել ընդդիմադիր դաշտից, բոլորն անխտիր անդրադարձան Արարատի գործարանին։ Մէ սրտացավություն, մէ հոգու մորմոք։
Հարգելի լրատվականներ ու լրագրողներ , մի քաղաք կա, անունը` Հրազդան։ Ուրեմն որ Արարատի ցեմենտի գործարանը չկար, Հրազդանի ցեմենտով ստրատեգիական նշանակության կամուրջներ էին կառուցում։ 2023֊ի ապրիլից գործարանը հարկադիր պարապուրդի մեջ է անպատիվ ու անբարեխիղճ սեփականատերերի պատճառով, աշխատակիցներն արդեն 3 տարի է , ինչ աշխատավարձ չեն ստացել, ինչու՞ ոչ ոք այս մասին չխոսեց։ Ինչ է, Հրազդանի ցեմենտի գործարանի աշխատակիցները երեխայի կամ ընտանիքի փոխարեն հավի ճուտ՞ են պահում , թե՞ կատվի ձագ։ Այսքան երկակի, այսքան կույր ու անարդար , այսքան սուբյեկտիվ ոնց՞ կարող է մամուլը լինել։ Թե վախենում եք անդրադարձի դեպքում մարդկանց անուններ հիշատակվի, որոնք ձեր քաղաքական հայրերն են ու հովանավորները։ Վախենում եք դուրս գալ ձեր հետքի վրա՞։
Ի դեպ, Արարատ ցեմենտի գործարանը ողջ թափով այսօրվանից աշխատում է, դեռ կսպասեմ, տեսնեմ Հրազդանի մասին ով՞ ծպտուն կհանի»,- գրել է Լիլիթ Ստեփանյանը
