Արմեն Աշոտյանը գրում է.
Փետրվարի վերջ հրապարակվեց Heritage foundation հեղինակավոր կազմակերպության հերթական զեկույցը, նվիրված աշխարհում տնտեսական ազատության ցուցանիշին՝ Index of Economic Freedom 2026, որի մասին իշխանական պրոպագանդան լռում է։ Եւ ահա թե ինչու։ Թեպետ տարին ընտրական է, եւ արեւմտյան բոլոր կառույցներն անթաքույց կերպով «ֆոռա» են տալիս Փաշինյանին, անգամ այս պարագայում զեկույցի հեղինակները չեն կարողացել մեծ հաջողություններ նկարել։ Հայաստանը հերթական անգամ տեսանելի փոսում է Փաշինյանի անփառունակ կառավարման հետևանքով։
Որպեսզի լավ հասկանանք նման զեկույցների կարևորությունը, շեշտեմ, որ դրանք հիմք են հանդիսանում թե՛ պոտենցիալ ներդրողների, թե՛ գլոբալ քաղաքական դերակատարների համար համարժեք մոտեցումներ մշակելու հարցում, իսկ Փաշինյանն իր ամերիկյան այցերից մեկի ժամանակ այցելել էր այդ հիմնադրամի կենտրոնական գրասենյակ։ Ըստ այդ հետազոտության, երկրները դասակարգվում են հինգ խմբի՝ ազատ, հիմնականում ազատ, չափավոր ազատ, հիմնականում անազատ եւ ճնշված։ Հայաստանը կրկին դասվել է 3-րդ խմբի՝ «չափավոր ազատ» (moderately free) երկրների շարքին, թեպետ թվային առումով մի փոքր բարելավել է իր դիրքերը ( միավորով՝ +1.7, տեղով՝ + 5 տեղ): Եվ այսպես, ինչի՞ մասին է վկայում զեկույցը, ի՞նչ է այն ախտորոշում Հայաստանում։
1. Հայաստանն էլի մնացել է համակարգային ճահճացման մեջ, այդ թվում՝ տնտեսական քաղաքականության ասպարեզում։ 2018-ին խոստացված նաև տնտեսական «հեղափոխությունը» և այն ապահովող կախարդական փայտիկը թարս են բուսնել դրանց հեղինակների համար։
2. Երկրի համակարգային և խորը ճգնաժամն արձանագրվում է միջազգային տարբեր փորձագիտական հետազոտություններով։ Heritage-ի զեկույցն այդ առումով Հայաստանի հերթական դաժան ախտորոշումն էր՝ Freedom House-ի, Transperancy International-ի եւ այլ նույնքան մտահոգիչ արձանագրումների շարքում։
3. Գնահատելով զեկույցի հիմքում ընկած տարբեր ցուցանիշները, ակնհայտ է դառնում, որ մեր երկրում օրենքի գերակայության հարցը, որը թե՛ քաղաքական, թե՛ տնտեսական զարգացման բազիսն է, ըստ հեղինակավոր աղբյուրի, խայտառակ վիճակում է։
4. Վերջին հինգ տարիներին Նիկոլի օրոք Հայաստանի ցուցանիշներն ավելի վատն են, քան Սերժ Սարգսյանի օրոք 10 տարիներից 9-ի արդյունքները։
5. Ավելին, ՀՀ երրորդ նախագահի օրոք մեր երկիրը համաշխարհային դասակարգման մեջ տարբեր տարիներին զբաղեցրել է շատ ավելի բարձր հորիզոնականներ, քան այս տարվա 52-րդը։ Այսպես, 2017-ին՝ 33-րդ, 2009-ին՝ 31-րդ, իսկ 2008-ին՝ 28-րդ։
6. Դատական էֆեկտիվության ցուցանիշը (Judicial effectiveness), որով չափվում է նաև դատական համակարգի անկախությունը, Հայաստանի այս տարվա ցուցանիշներից կրկին ամենացածրն է։ Ավելին, ըստ ամերիկյան փորձագետների, ներկայումս այդ խնդիրներն ավելի ցցուն են, քան «Սերժի Հայաստանում», ինչը վկայում է դատարանների կախյալության, քաղաքականացվածության և կոռումպացվածության աննախադեպ մակարդակի մասին։ Մեր դատական համակարգն ավելի խայտառակ վիճակում է, քան Նիգերիայում, Բանգլադեշում և Պապուա-Նոր Գվինեայում։
7. Երկրում կոռուպցիայի մակարդակը բնորոշող ցուցանիշով (Government Integrity) Հայաստանը 100 միավորից ստացել է ընդամենը 51.
8, ինչը խոսում է համակարգային կոռուպցիայի արմատավորման մասին, և երկիրն այդ արդյունքով դասվում է «հիմնականում անազատ» երկրների խմբին։ Մենք զիջում ենք, օրինակ, Ռուանդային և Բոտսվանային։
8. Երկրում իշխանազավթումից հետո 2018-2020 թվականներին գրեթե բոլոր միջազգային զեկույցներում «թավշյաներին» ավանսով նկարած բարձր թվերը հետագա տարիներին հօդս են ցնդել՝ մերկացնելով իշխանախմբի ողջ թշվառությունը և իրական դեմքը։
Արդյունքում՝ հեղինակավոր զեկույցի հիմքով արձանագրում ենք, որ՝
A. Հայաստանում տնտեսական ազատության հիմքերը չեն ամրացվում անկախ դատական համակարգով։
B. Կոռուպցիան շարունակում է խարխլել տնտեսական զարգացման հնարավորությունները։
C. Օրենքի գերակայությունը Հայաստանում թույլ է։
D. Սեփականության իրավունքը (Property rights) շատ թույլ է պաշտպանված ՝ «ապօրինի գույքի» գործերի ականջը կանչի։
