Մարտի վերջին կիրակի օրը Հայաստանի «հյուսիսային մայրաքաղաք» Գյումրու քաղաքապետարանում տեղի ունեցան ընտրություններ։
Ֆորմալ առումով դա տեղական նշանակության իրադարձություն է։ Սակայն այս նախընտրական քարոզարշավի նշանակությունը դուրս է առանձին վերցրած քաղաքապետարանի սահմաններից։ Այստեղ միավորվեցին մի քանի գործոններ: Դրա մասին սոցցանցերում գրել է ռուս քաղաքագետ Սերգեյ Մարկեդոնովը։
«Առաջին հերթին, Հայաստանը ապրում է խորհրդարանական ընտրություններին մոտենալու վիճակում: Ըստ «ժամանակացույցի», դրանք նախատեսված են 2026 թվականին: Սակայն, թե ինչ և երբ է հանրապետությունում տեղի ունեցել ժամանակացույցին խիստ համապատասխան։ Հիշենք 2018 և 2021 թվականների Ազգային ժողովի ընտրությունները:
Այդ (երկու անընդմեջ) արշավները նախ «թավշյա հեղափոխության», այնուհետև Ղարաբաղյան երկրորդ պատերազմում պարտության և լայնածավալ ներքաղաքական ճգնաժամի արդյունք էին։ Կարճ ասած, Հայաստանի և նրա քաղաքացիների համար վաղաժամ քվեարկությունը նորույթ չէ: Ավելին, սոցիոլոգիական հարցումներն այսօր արձանագրում են իշխող կուսակցության և անձամբ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի ժողովրդականության անկում։ Ճիշտ է, նրանց փրկում է ընդդիմությանն ուղղված հանրային աջակցության էլ ավելի ցածր մակարդակը։
Երկրորդ՝ Գյումրիում իշխող «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունն արդեն զիջել է ընդդիմությանը։ 2021 թվականի աշնանը Բալասանյան ընդդիմադիր դաշինքը գերազանցեց իշխանական ուժին։ Իհարկե, դրանից հետո շատ ջուր է հոսել։ Բալասանյանը լքել է պաշտոնը, նրա և նրա ընտանիքի մի շարք անդամների դեմ քրեական գործեր են հարուցվել, իսկ իշխանությունները փորձել են մի շարք պատժիչ միջոցառումներ կազմակերպել քաղաքային իշխանության դեմ։
Սակայն 2024 թվականի ընտրություններում ինտրիգը մնաց մինչև վերջին օրը։ Ինը քաղաքական միավորումներ (6 կուսակցություն և 3 դաշինք) միավորվել են Գյումրու ավագանու (քաղաքային խորհրդարան) մանդատների համար պայքարում (հենց նրանք են ընտրում քաղաքապետին)։ Հանրապետության կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովի տվյալներով՝ հաղթել է իշխող կուսակցությունը՝ քաղաքապետի պաշտոնակատար Սարիկ Մինասյանի գլխավորությամբ՝ ստանալով ձայների 36,80%-ը։ Բայց կան նրբերանգներ: Հայաստանի կոմունիստական կուսակցության ցուցակը, որը գլխավորում է Վարդան Ղուկասյանը, զբաղեցրել է երկրորդ տեղը (20,71%), իսկ «Մեր քաղաքը» դաշինքը (պատգամավոր Մարտուն Գրիգորյանի գլխավորությամբ) ստացել է ձայների 15,85 տոկոսը։
Ընդհանուր առմամբ, ավագանի է մտել 5 քաղաքական ուժ (բացի վերը նշվածներից, ընդգրկվելու են նաև գործարար և հեռուստատեսային պրոդյուսեր Ռուբեն Մխիթարյանի, «Իմ ուժեղ համայնքը» և «Մայր Հայաստան» կուսակցությունները)։
Եվ հիմա շատ բան կախված է նրանից, թե արդյոք նրանք, ովքեր Փաշինյանի կուսակցությանը չեն պատկանում, կկարողանա՞ն համախմբվել և պայմանավորվել «Հայաստանի հյուսիսային մայրաքաղաքի» քաղաքապետի համար համախմբված գործչի առաջադրման շուրջ։ Ռուբեն Մխիթարյանը պատրաստակամություն է հայտնել աջակցել Վարդան Ղուկասյանին: Բայց քվեարկության արդյունքները որպես Փաշինյանի և նրա թիմի միանշանակ ձախողում մեկնաբանելը այնքան էլ միանշանակ չէ։ Հիշենք Երևանի ավագանու ընտրություններն ու երկրի մայրաքաղաքի քաղաքապետի աթոռի համար պայքարը։ Ինտրիգ կար, տարբերակներ կային։ Բայց արդյունքում հաղթեց «իշխանության կուսակցության» թեկնածուն։ Ամեն դեպքում, մենք տեսնում ենք, թե ինչպես է երկիրն աստիճանաբար մտնում գլխավոր համապետական նախընտրական քարոզարշավ»,- նշել է Մարկեդոնովը։
